Bimkes Privé-plekje

Uncle Slim had let her know she couldn't ride that horse
He was the one that was only meant for men
She waited around till way after dark
Rode that horse with all her heart
And in the night how she rode


Somehow she always knew she had the strength inside
And even if she fell she'd survive
In spite of all the tears she may cry
This is how she has to live her life
As hard as it may be, she has to find out for herself

Mama and daddy told her from the start he was no good
They'd seen how he treated the other girls
She waited around till the sun went down
Slipped out of the house not makin' a sound
And in the night oh how they drove



It was fifteen years to the day he became a stranger in her eyes
In the coldest words of anger
He said without me you won't survive

There's a suitcase in the closet she had packed six months ago
She don't leave a note that's not her style
So she waited around till way after dark
Left that man who broke her heart
Now she's gone, oh she's gone

De zin en moed om het over mijn therapie te hebben ontbreken me vaak. Daarbij komt dat ik de dingen eerst moet voelen vooraleer het zomaar op het net te gooien. Nu mijn eerste behandelplangesprek heeft plaatsgevonden, kan ik dan toch delen hoe de eerste weken voor me waren. Lees maar.

Hoewel ik weken heb afgeteld om aan mijn opname te mogen beginnen, heb ik de eerste twee dagen toch wel serieuze aanpassingsproblemen gehad. Een hoop emoties kwamen op me af, en vooral de angst om met pijn geconfronteerd te worden. Twintig jaar is het me gelukt om negatieve gevoelens uit de weg te gaan, en hier moet ik ze gaan ervaren. Dat is geen makkelijk iets. Ik heb gelukkig wel snel mijn plek in de groep gevonden.  

Bij mijn eerste PMT-sessie met X, werd ik me al snel bewust van de harde aanpak. Pijnlijk, erg pijnlijk, maar toch, ik besef dat deze aanpak nodig is om mezelf weerbaarder te maken. Ik heb mezelf dan ook trachten te verdedigen, waar ik op zich wel tevreden over ben. In de toekomst wil ik wel leren om mensen op een vriendelijkere manier mijn wensen kenbaar te maken. Verder heeft X me doen inzien hoe klein mijn zelfvertrouwen is, en dat ik mezelf écht wel moet gaan accepteren. Blijkbaar zet ik mezelf heel vaak op een 2-de of 3-derangspositie, en mag ik best af en toe mezelf op de voorgrond zetten. Ik heb ook gemerkt dat ik bij stiltes mezelf ongemakkelijk ga voelen, en dat ik dan ervoor weg wil lopen, puur uit angst.

De Fysio is heel zwaar voor me, want alles draait erom om mijn lichaam te leren voelen. Dit is heel nieuw voor me, want ik weet niet meer wat het is om te voelen. Heel raar is dat ik af en toe een totaal verkeerd beeld heb van hoe ik erbij zit. Ik leer hoe emoties voelen en wat ze met mijn lichaam doen. Ik ben er ook achter gekomen dat ik al veel langer kwetsbaar ben voor conversie. Verder ben ik gaan inzien dat bij het doen van sporten of oefeningen pijn geen normaal gegeven is. Ik was altijd van mening dat ik pijn moet voelen, voordat de inspanningen zijn nut hebben, maar blijkbaar ben ik bij de eerste tekenen van pijn al mijn grenzen voorbij.

Dat heb ik ook ervaren bij mijn eerste sessie van Sport Ontspanning en Spel. Ik ben serieus over mijn grenzen gegaan, en zal erover waken om in de toekomst het rustiger aan te doen.

Ik praat niet gemakkelijk. Of ik zal het anders formuleren, ik heb het moeilijk om over mijn eigen gevoelens te praten. Contactmomentjes aanvragen doe ik dus niet zo snel, maar in de gesprekken met mijn eerste verantwoordelijke verpleegkundige kom ik mezelf toch wel serieus tegen. In het begin vond ik het zwaar, omdat ze zo’n sterke vrouw is. Ik was zelfs bang van haar. Gaandeweg weet ik dat ik op haar kan vertrouwen, en durf ik echt alles tegen haar te zeggen. Ik weet dat zij, en alle andere therapeuten het echt goed met me voor hebben. X laat me inzien dat ik lief voor mezelf moet zijn, dat ik moet ontdekken wat ik zelf wil, en dat ik niet verantwoordelijk kan zijn voor andere mensen. Ze leert me vooral voor mezelf opkomen, en dat heb ik nodig. Ik kom over bij mensen alsof ik me door niemand laat doen, maar de werkelijkheid is dat ik té veel, té vaak over me heen laat lopen. Ik heb ook gemerkt dat ik door uiterlijk vertoon mezelf harder naar de buitenwereld wil laten overkomen. Ook hier wordt aan gewerkt. Verder proberen we ook de regelmaat in mijn slaappatroon aan te passen, en leer ik mijn rustmomenten te respecteren.

Kunstzinnige therapie heb ik nog niet zoveel gehad. Maar wat hier zo frappant in is, is dat X altijd weer iets uit me bovenkrijgt. Ik kan sowieso mijn eigen kwaad niet zwijgen, maar zij haalt alles uit me. Ik ben benieuwd wat ik hier nog allemaal kan ontdekken. Samen met de Fysio, de PMT en mijn E.V.V.-gesprekken zijn dit therapieën, meer op mezelf gericht, en dus haal ik hier het meeste uit. Al de andere therapieën zij voor mij net zo leerzaam en belangrijk, toch stel ik me de vraag of het niet beter is om minder aanwezig te zijn bij de doelen en de dagopeningen. Op die momenten van de dag ben ik vaak helemaal niet in staat met mijn verstand erbij te blijven, dan val ik in slaap, en eerlijk gezegd zou ik deze energie beter opsparen voor andere dingen. Eén keer per week een gesprek met een psychologe zou ik ook wel zien zitten. Ik ben me erg bewust geworden van de psychische moeilijkheden, dus daar kan ik ook maar beter wat aan doen. (Intussen is besloten dat ik niet naar de psychologe kan, het zou op de moment té zwaar voor me kunnen zijn, alles op z'n tijd ).

Eindbesluit: De opname is hard, maar door de manier van werken hier, zie ik het helemaal zitten om verder te gaan. Ik kan er naar mijn gevoel alleen maar sterker en beter uitkomen.

Soms komt een mens ineens voor een verrassing te staan. Zo hoorde ik zondag de hondjes nogal te keer gaan, maar omdat ik mezelf de rust moet geven, laat ik zelden onaangekondigd bezoek nog binnen. Hoe vaak gebeurt het  niet dat of één van de buren langskomt, of een lotjesverkoper, of een Jehova's getuige ... dus ik doe gewoon niet meer open.  Mijn rust is op dit moment gewoon het belangrijkste, en wie mij belangrijk vindt, begrijpt dat wel.

En toen vertrok ik weer naar mijn geliefde Nederland. Een mooi plantje aan mijn voordeur, een heel mooi kaartje in mijn brievenbus, dat was een verrassing. Helaas, de gekke Hollandse Heidi was aan de deur geweest om me te verrassen. Heidi, had je zulke inspanningen gedaan, deed ik niet open. Volgende keer toch maar gewoon afspreken a.u.b. Wat niet wegneemt dat ik superblij was met dit presentje. Je bloemetjes en kaartje staan de blinken op mijn nachtkastje op kamer 31. Dank je wel, en tot later maar weer.