Bimkes Privé-plekje

Vaarwel Theo - Urbanus.

Ik kwam onlangs gewandeld langs het brugje van de sloot
En ik vond er mijn vriend Theo met een boom aan zijn poot
Ik zei: Theoke, in godsnaam, wat ben jij van plan ?
Hij zei: 'k-ga me hier verzuipen maar trek het je niet an
Maar Theo met zo'n boomstam ga je toch nooit onder
Dan gaat het nog veel beter als j'er inspringt zonder
Gebruik dan toch een koelkast, of een wasmachien
Dan ben je zo verzopen zonder af te zien

En Theoke die knikte: Het is juist wat je vertelt
En we trokken toen tesamen naar de vuilnisbelt
Maar wat we daar vonden maakte Theoke niet blij
Een opgeblazen binnenband en een lege batterij
We prevelden tesamen onz'akte van geloof
En inderdaad we vonden er een Leuvense stoof
Dat gietijzeren mormel, vanachter op de rug
Strompelden we kreunend, weerom naar de brug

Theo bond het touwtje heel strakkjes rond zijn nek
Hij zei: Geef me maar een duwtje, als ik teken geef vertrek
Het startsein werd gegeven, ik gaf Theo een stoot
En hij dook met stoof en al in een rode gummiboot
Die toevallig kwam gevaren onder het brugje uit
Met een pasgetrouwde bruidegom en een parelwitte bruid
Het meisje was op slag verlamd, de jongeman werd blind
Van radeloze woede om zijn bruidje teerbemind

De bruidegom heeft Theoke toen naar de keel gegrepen
En heeft ze tien minuten waterdicht geknepen
Maar Theoke die lachte: Het kan me niet verschillen
Hoe harder da'ge knijpt, hoe liever da'k zou willen
De bruidegom verbleekte en Theoke werd rood
Het gummibootje kantelde en ze gingen allen dood
Ik was toen heel tevreden, gelukkig en voldaan
Dat ik Theoke mijn beste vriend in de nood had bijgestaan

1974: Bim - Tiet - Jej: zwaaiend naar Papa (links) bij het parachutespringen.

Heel vreemd, 't is heel raar, maar om de één of andere reden heb ik het idee dat er een doorbraak gaat komen in mijn hele conversieverhaal. Ik heb het gevoel dat ik op het diepst zit, en het nu nog maar één kant op kan, en dat is vooruit!

Vorig week was weer drama, vrijdag in de kramp, zaterdag napijn, zondag niet lopen en rammelende benen, maandag stappen tot een uur of vier, en toen was het ook weer afgelopen. Toch heb ik het idee dat het sinds maandag lichamelijk weer beter gaat. Gisteren in het therapiecentrum kwamen we tot niets anders dan babbelen. De therapeut zei dat het leek alsof ik hem even kwam updaten over de situatie, maar dat het totaal geen zin had om op de tafel gaan te liggen, ik zat weer totaal op slot. Tja, ik wou mezelf ervoor behoeden om weer in de kramp te schieten.

Praten is té moeilijk, en toch ben ik vrij veel met emoties bezig, ik zoek naar allerlei uitlaatkleppen en herkenbaarheden, vooral in muziek en in herkenbare teksten, puur omdat ik zelf er niet uit kan.

Mijn lijf voelt de agressie die in me zit. Agressie die er is door onrechtvaardigheid die ik ervaar. Ik zat bij de therapeut de hele tijd met dichtgeknepen vuisten, die me toch wel iets gaven van: 'Ik ben boos, en het moet eruit'. Ik merk het aan veel dingen, zo klem ik constant mijn tanden op mekaar, en voelt mijn lichaam helemaal verkrampt. Maar toch, ik wil er open voor staan, ik wil gaan voelen, en hoe erg het ook zal zijn, ik wil vertrouwen dat het goed komt, dat ik daar gewoon sterker door kom. 

Door de vreetbuien weeg ik onderhand misschien 100 kilo, en dat maakt de afkeer van mijn lijf alleen maar groter. Zo sprak ik over het feit dat het me wel heel veel moeite kost om mijn lichaam te onderhouden. Stom, want ook hier maakte de therapeut me erop attent dat men zo niet over het lichaam spreekt. Een lichaam verzorgt men, maar ik spreek erover alsof het een materie is zoals bijvoorbeeld een auto die onderhouden moet worden. Damn, 't is toch niet zo simpel allemaal, maar op de één of andere manier, lijk ik door de frustraties heen er toch de moed in te houden!